Floor Gerritsma
 
Schrijver

Blog

2020-02-18

Gebroken geluk

geluk.jpgMijn geluk is gebroken. Ik kijk ontsteld naar het glazen lijstje waar ik al zestien jaar een klavertjevier in koester. Het klavertje moet tijdens mijn verhuizing tussen de glasplaatjes zijn gaan schuiven. Nu hangt het zielig gekapseisd links onder in de lijst, er is een blaadje afgebroken.

Ik woon hier al bijna een maand en zie het euvel nu pas. Komt het door mijn gebroken klavertje dat ik mijn fietssleutel op straat verloor? Dat de meeuw boven op mijn zwarte laarsje scheet? Dat ik bij het splitsen zomaar het eigeel niet ving waardoor het in mijn nieuwe besteklade gleed? 
Nee, wacht even, dat is klein leed – al heb ik wel echt een problematische relatie met vloeibaar ei. Het grote leed moet vast nog komen. Dat ik chronisch ziek word, of nog erger een van mijn kinderen. 
Dat mijn boek alsnog gerecenseerd wordt, maar dan heel slecht. 
Dat ik die nieuwe opdracht niet krijg en alle komende klussen ook niet. 
Dat de dingen die ik voor lief nam in het leven ineens niet meer zo vanzelfsprekend zijn. Gebroken geluk.

Ik schud triest met het lijstje, maar het blaadje blijft los en het klavertje hangt scheef. Dan schiet het verhaal van Max Veldhuis mij te binnen, ‘Klein-Mannetje vindt het geluk’, dat ik eindeloos aan mijn dochter voor moest lezen. Het kleine mannetje vindt een klavertjevier en meent daarmee het geluk te hebben gevonden. Er overkomt hem die dag allerlei ellende maar hij is van mening dat het nog veel erger was geweest als hij het klavertje niet had gehad. 
‘Nee hè mama, dat is niet zo,’ zei mijn dochter als het verhaaltje uit was. ‘Nee, kiddo,’ kon ik beamen, ‘dat mannetje ziet het niet helemaal helder.’

Ik kreeg het klavertje van een man die mij zestien jaar geleden wel zag zitten, maar ik wees hem af en koos voor mijn aanstaande ex. Was dat ongelukkig? Had ik met die ander wel het geluk vast weten te houden? Ik sta op en ga op zoek naar de secondelijm.
Vorige week ontmoette ik een man die, zacht gezegd, nogal magertjes in zijn geluksgevoel zat. Kijk, wilde ik zeggen, de zon schijnt en daar bloeit de eerste krokus, pak mijn hand en loop een stukje met mij mee, dan laat ik je de schoonheid zien. Wat uiteraard niet werkte. 
Met de secondelijm nagel ik het grijze klavertje – ooit was het groen en versgeplukt – vast op de glasplaat, het losse blaadje ondersteboven zwevend in de lucht. Het geluk laat zich niet inlijsten en aanwijzen evenmin. Zelf vormgeven staat ons daarentegen nog altijd vrij.

Floor - 15:25:57 | 2 opmerkingen

  1. Monique Hehenkamp

    2020-02-18

    Wéér mooi geschreven Floor en weer erg herkenbaar…. Lieve groeten

  2. by LYDIAN

    2020-04-21

    Prachtig geschreven Floor! Groetjes, Anne

Opmerking toevoegen

Fill out the form below to add your own comments