Floor Gerritsma
 
Schrijver

Blog

2019-03-13

Retraite in Portugal

Vlak voor publicatie vroeg ik me af of al mijn observaties over Portugal nog zouden kloppen. Het land vormt immers het decor voor mijn romanRetraite in Portugal.jpg De doe-het-zelf-retraite. Wat nou als ik het allemaal verkeerd had gezien? Mijn laatste trip naar Portugal was in 2015, dat is toch vier jaar geleden, ook al lijkt het nog pas gisteren.

Ik deed dus wat ik al aankondigde in mijn column voor Renata: ik boekte een vlucht naar Portugal en stapte zo in de schoenen van Roos, mijn hoofdpersoon. Alhoewel ik niet naar Lissabon vloog maar naar Faro. Dat had te maken met de maand van het jaar: in februari heb je net iets meer kans de lente aan te treffen in Faro dan in Lissabon.
Ik zou twee dagen alleen zijn in Faro en daarna aansluiten bij twee vriendinnen in Santa Luzia. Wat ik direct wist toen ik voet aan de grond zette in Faro was dat het een goede beslissing was om een paar dagen alleen te zijn. Een juich-gevoel overmeesterde mij. Ik ben alleen! Ik kan eten wanneer ik wil en wat ik wil – gegrilde octopus om twee uur ’s middags met een glas Portugese wijn. Er loopt niemand achter mij aan, ik hoef met niemand rekening te houden. O vreugde. Ook die gedachte uit mijn boek sneed hout: hoe heerlijk is het om een paar dagen alleen te zijn.
En alles was zoals ik het had omschreven, alles was zoals het moest zijn. Ik vond nog steeds wat ik vond. De kleine keitjes op de stoepen, de onthaasting in de lucht, de lichte melancholie in de mensen die ik ontmoette.
En niet onbelangrijk: de lente was inderdaad daar. De citroenboom vol met vruchten op de binnenplaats van mijn hotel. Ik kon lunchen in de lentezon en moest een trui aandoen als de koude avond kwam. Maar je kon de belofte ruiken, we hadden de winter weer overleefd, de zomer zou komen. De mussen waren het met me eens. De ooievaars klepperden ook van ja. De amandelbomen droegen bloesem.

Na twee dagen was mijn mini-retraite over en sloot ik aan bij mijn vriendinnen. Het doorlopende gesprek met elkaar stond haaks op het praten in mijzelf. Even schakelen.
De actieradius werd ook groter: we reden langs de kust onderweg naar dat ene goede restaurant. We bezochten Vila nova de Cacela. We wandelden rond Santa Luzia. We doken de kroeg in en sloten nieuwe vriendschappen. Mijn doe-het-zelf-retraite werd omgesmeed tot een warm samenzijn met anderen. Ik had het me niet beter kunnen wensen.

Floor - 09:40:46 | Een opmerking toevoegen

Opmerking toevoegen

Fill out the form below to add your own comments