Floor Gerritsma
 
Schrijver

Blog

2019-03-15

Inspiratie om te schrijven

inspiratie retraite.jpg‘Ging het goed? Had je inspiratie?’ waren vaak de vragen die ik kreeg als ik terugkeerde van een paar dagen schrijfretraite. Of zelfs als ik thuiskwam van een dag in mijn atelier. Ik schreef aan mijn roman, die De doe-het-zelf-retraite zou gaan heten, en men was benieuwd of het een beetje wilde vlotten. Inspiratie is dan - dat weet iedereen - een onontbeerlijk ingrediënt. Inspiratie? blikte ik glazig terug, daar had het meestal niet veel mee te maken.

De uren achter de laptop bestonden uit schrijven, schrappen en schuiven. Uitstellen, voor mij uit staren, tegenstribbelen. Surfen langs onbeduidende sites. Nog even een mailtje beantwoorden. Herlezen, kauwen op een zin en dan weer schrijven.
Zonder inspiratie komt er natuurlijk niets tot stand, het schrijven is niet alleen ambachtelijk zwoegen, er komt ook heus creativiteit bij kijken. De grap is alleen dat de inspiratie altijd op compleet ongelegen momenten komt. De inspiratie kwam vooral als ik niet aan het schrijven was, wel als ik losliet. Vlak voor het slapengaan, of tijdens het zoenen (sorry!). Op de fiets, als ik als een spook door het verkeer trok. Tijdens een concert, wegdrijvend op de muziek. Dan kwam het ineens: die zin moet zo, die passage moet eruit en die dialoog moet er ook nog in verweven worden.
Ik maakte aantekeningen in mijn telefoon, of in die van iemand anders als dat beter uitkwam. Ik schreef op kladblaadjes en op bierviltjes. Een steekwoord op mijn hand.
Soms probeerde ik mijzelf ervan te overtuigen dat ik het idee vast zou onthouden zonder het op te schrijven. Vooral als ik warm onder mijn donzen deken lag en geen zin had om uit bed te kruipen. Of als ik wel zo scherp was geweest om pen en papier bij mijn bed te leggen, maar mijn leesbril (die net zo goed schrijfbril kan heten) nergens kon vinden.
Kansloos natuurlijk, de volgende ochtend was het idee verdwenen. Inmiddels weet ik dat het idee dan niet echt weg is, maar tijdelijk onbereikbaar is in de grijze massa. En dat ik niet moet gaan roeren, graven en hengelen, maar gewoon wat anders moet gaan doen: boodschappen, aardappels schillen of kookboeken lezen. Ik fop mijn brein en maak de grootste oversprong ooit. De inspiratie komt vanzelf terug, net als ik doe alsof ik er niet op zit te wachten.

Floor - 13:42:04 | Een opmerking toevoegen

Opmerking toevoegen

Fill out the form below to add your own comments